Με την ψήφιση, στο πολυνομοσχέδιο μέσα στη Μεγαλοβδόμαδα, τα πάθη του Δημόσιου Σχολείου σταδιακά ολοκληρώνονται, το θεσμικό πλαίσιο πλέον μαζί με κάποια μέτρα που αναμένονται στο μέλλον θα σβήσουν από το λόγο μας το δημόσιο σχολείο. Θα έχει ολοκληρωθεί η ποιο αντιδραστική η ποιο βάρβαρη και βίαιη ανατροπή στην ιστορία της Ελληνικής εκπαίδευσης.
Είχαν προηγηθεί:
• Το σαρωτικό κύμα καταργήσεων-συγχωνεύσεων σχολείων.
• Η σταδιακή κατάργηση ή υποβάθμιση των υποστηρικτικών δομών της εκπαίδευσης, ενισχυτική διδασκαλία-πρόσθετη διδακτική στήριξη, σχολικές βιβλιοθήκες και της ειδικής αγωγής.
• Το ΠΔ για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών το οποίο συγκροτεί έναν ασφυκτικό συγκεντρωτικό μηχανισμό κομματικής εξουσίας και ελέγχου, όπου οι ευρισκόμενοι σε ανώτερες βαθμίδες αξιολογούν τους κατώτερους και τελικά όλο αυτό υπάγεται απευθείας στο Υπουργείο Παιδείας, αφού στην κορυφή της πυραμίδας βρίσκεται ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου. Επιπλέον με την σύνδεση της αξιολόγησης με τη μισθολογική και βαθμολογική εξέλιξη, η οποία γίνεται από βαθμό σε βαθμό με ποσοστώσεις ακόμη και αν όλοι οι κρινόμενοι κριθούν επαρκείς, διαμορφώνεται ένα απόλυτα ανταγωνιστικό εργασιακό περιβάλλον κάτι που θα έχει βαθειά αρνητική επίδραση στις επαγγελματικές και ανθρώπινες σχέσεις των εκπαιδευτικών με άμεση αντανάκλαση στους μαθητές.
• Ο πρόσφατα ψηφισθείς νόμος 4142/2013, ο οποίος προβλέπει την συγκρότηση της λεγόμενης «Ανεξάρτητης Αρχής Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και την Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση». Η Αρχή αυτή είναι τόσο ανεξάρτητη, ώστε ο Πρόεδρος της διορίζεται απευθείας από τον Υπουργό Παιδείας και τα υπόλοιπα έξι μέλη της διορίζονται πάλι από τον Υπουργό ύστερα ουσιαστικά από πρόταση του Προέδρου. Με την σειρά της η «Ανεξάρτητη Αρχή» διορίζει πενταμελείς επιτροπές αξιολόγησης ανά διεύθυνση εκπαίδευσης. Με άλλα λόγια πρόκειται για μία παράλληλη «στεγανοποιημένη» από την υπόλοιπη εκπαίδευση δομή, υπό τον απόλυτο έλεγχο του εκάστοτε Υπουργού, η οποία αξιολογεί τους αξιολογητές και τους αξιολογούμενους.
• Το νέο πειθαρχικό δίκαιο έτσι όπως αναπροσαρμόστηκε από τον νόμο 4093/2012 (3ο μνημόνιο), με βάση το οποίο καταργείται το τεκμήριο της αθωότητας και τίθενται σε αργία, πριν εκδικαστεί η υπόθεση τους, όσοι ελέγχονται για πειθαρχικά ή ποινικά παραπτώματα.
• Το υπό έκδοση ΠΔ σύμφωνα με το οποίο, όπως γράφτηκε στον τύπο και δεν διαψεύστηκε, προβλέπονται υποχρεωτικές μεταθέσεις εκπαιδευτικών στην περιφέρεια που ανήκουν ή σε όλη την Ελλάδα εφόσον κρίνονται υπεράριθμοι. Μάλιστα η διαδικασία ώστε να κριθεί κάποιος υπεράριθμος γίνεται ποιο αυστηρή, αφού αυτό συμβαίνει, όταν δεν μπορεί να καλύψει στην περιοχή του το 75% του υποχρεωτικού του ωραρίου. Ένας εκπαιδευτικός με άλλα λόγια που έχει υποχρεωτικό ωράριο 23 ώρες, σύμφωνα με το νέο ωράριο του πολυνομοσχεδίου και οι ώρες που μπορεί να καλύψει στην περιοχή του είναι 17 μπορεί να τεθεί σε καθεστώς υποχρεωτικής μετάθεσης και να βρεθεί σε οποιοδήποτε σημείο της χώρας.
• Οι νέες καταργήσεις-συγχωνεύσεις σχολείων που, όπως γράφτηκε στον τύπο και πάλι δεν διαψεύστηκε, θα ανακοινωθούν στο αμέσως επόμενο διάστημα.
Η πραγματοποιούμενες ανατροπές μέσα από το παραπάνω νομοθετικό πλέγμα, μας εμφανίζουν πραγματικά την εικόνα ότι επιχειρείται η χειρότερη εκδοχή αυτού που αποκαλείται σχολείο της αγοράς. Ο εκπαιδευτικός λοιπόν καλείται να αναδομήσει τον κοινωνικό του ρόλο και την επαγγελματική του συμπεριφορά πλέον σε αυτήν την υποταγή, μέσο του φόβου (προφανώς αν δεν υπάρχει άλλος τρόπος και μάλλον δεν υπάρχει γιατί η εξαγορά κοστίζει…), τον ανταγωνισμό και τελικά την διαμόρφωση ατομικής αντίληψης που είναι προϋπόθεση ώστε να υπηρετηθεί το λεγόμενο νέο σχολείο. Φυσικά πρόκειται για ένα φιλόδοξο εγχείρημα και φυσικά κανείς στο χώρο της εκπαίδευσης δεν μπορεί να το αποδεχτεί σαν μεταρρύθμιση .
ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΡΑ
Πολλοί αναρωτιούνται άλλοι καλόπιστα άλλοι κακόπιστα γιατί οι καθηγητές συζητούν απεργία τώρα, μέσα στις εξετάσεις. Κατ΄ αρχήν τη στιγμή δεν τη διάλεξαν οι καθηγητές, αλλά η κυβέρνηση, που παραμονές Μεγάλης Εβδομάδας χωρίς κανένα διάλογο για τόσο σοβαρά θέματα θεσμοθέτησε και την αύξηση του εκπαιδευτικού ωραρίου. Μα κάνουμε μεγάλη φασαρία για δύο ώρες ακόμη μάθημα, οι δύο ώρες είναι η τελευταία ή από τις τελευταίες ψηφίδες του παζλ. Και ο πλέον αφελής ή ο πλέον δύσπιστος, καταλαβαίνει ότι οι εκπαιδευτικοί θα αποτελέσουν την μεγάλη δεξαμενή από την οποία θα αντληθούν οι δεκάδες χιλιάδες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων που έρχονται. Και βέβαια, όταν κινδυνεύει το ψωμί σου, τι άραγε κάνεις;
Να θυμηθούμε ακόμα ότι της αύξησης του εκπαιδευτικού ωραρίου προηγήθηκε, όχι τυχαία, ένα κύμα τρομοκρατίας στα πλαίσια του οποίου εκπαιδευτικοί θέτονταν σε αργία ή απειλούνταν με αυτήν για θέματα που αφορούσαν από εκκρεμούσες δικαστικά αντιδικίες τους με ιδιώτες πλημμεληματικού μάλιστα χαρακτήρα, έως υποθέσεις που αφορούσαν την πολιτική ή την συνδικαλιστική τους δράση και στάση.
Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ
Ο φόβος είναι αρχέγονο συναίσθημα που δεν μπορείς να το ελέγξεις, εκτός εάν….., νοιώσεις πως δεν έχεις να χάσεις τίποτε άλλο.
Όλες οι κυβερνήσεις κατά την περίοδο της κρίσης έκαναν περίσσεια χρήση, αν όχι κατάχρηση του φόβου, ώστε να περάσουν τα βάρβαρα μέτρα που εξοντώνουν τους εργαζόμενους της χώρας μας. Αν τα μέτρα, που αναφέραμε στη αρχή, αρχίζουν να εφαρμόζονται τότε οι συνθήκες ζωής και εργασίας μας θα είναι αφόρητες από τον Σεπτέμβρη και πολλοί θα οδηγηθούν στην απόλυση. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να καταλάβουν ότι δεν έχουν τίποτε άλλο να χάσουν. Όμως ξέρουμε και ξέρουν (οι κυβερνώντες και τα συμφέροντα που εκπροσωπούν) ότι η κοινωνική κατάσταση είναι εκρηκτική και θα γίνει περισσότερο, γιατί τον Ιούνιο προγραμματίζονται 2.000 απολύσεις και 12.500 «διαθεσιμότητες» δημοσίων υπαλλήλων. Αν η κυβέρνηση ποντάρει στην ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοματισμού και κανιβαλισμού σε μία απεργία των καθηγητών, παίζει με τη φωτιά, γιατί αντί γι΄ αυτό μπορεί να προκαλέσει κοινωνική ανάφλεξη.
Mία απεργία των εκπαιδευτικών να γίνει η θρυαλλίδα που θα θέσει την κοινωνία σε κίνηση. Πάντως και ανεξάρτητα από το τελευταίο ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΤΙΜΗΣ για τους εκπαιδευτικούς, αλλά και παρακαταθήκη για το μέλλον, να καταγράψουν την κάθετη αντίθεση τους στο έγκλημα που επιτελείται στη δημόσια εκπαίδευση της χώρας.
Ας πάρουμε την απόφαση να πεινάσουμε μία, δύο, τρείς εβδομάδες προκειμένου να ανακόψουμε τον αρμαγεδδώνα στην εκπαίδευση και να σώσουμε το ψωμί χιλιάδων από εμάς. Να ανοίξουμε επιτέλους την συζήτηση με την κοινωνία, να της δώσουμε να καταλάβει πως υπερασπιζόμαστε ότι έχει κατακτηθεί και ότι έχει απομείνει από την δημόσια εκπαίδευση, αλλά και μία άλλη προοπτική γι΄ αυτήν στην οποία θα είναι αντίστοιχη των προσδοκιών και των αναγκών των εργαζομένων, πραγματικά δημόσια και πραγματικά δωρεάν.
Πιθανόν , να μας επιστρατεύσουν, ας το κάνουν, δεν θα είναι ήττα δικιά μας κάτι τέτοιο, αλλά της κυβέρνησης που δε διστάζει συστηματικά να καταργεί το δικαίωμα στην απεργία με τη χρήση του αντισυνταγματικού μέτρου της επιστράτευσης. Εκείνο που με φοβίζει όμως είναι το αν η πλειοψηφία των συναδέλφων έχει κατανοήσει το διακύβευμα. Άλλα αυτό δεν θα μπορέσουμε ποτέ να το μάθουμε, αν δε δοκιμάσουμε να θέσουμε τον κλάδο σε κίνηση, πάντα βέβαια με τις κατακτημένες συλλογικές διαδικασίες και λειτουργίες του συνδικαλιστικού κινήματος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως σε αυτή την συγκυρία υπερασπιζόμαστε και το δικαίωμα της συνδικαλιστικής οργάνωσης και δράσης που από πολλές μεριές αμφισβητείται ευθέως.
Παναγιώτης Κουμουνδούρος
Πρόεδρος της ΕΛΜΕ Λακωνίας
Κουμουνδούρος: Όταν κινδυνεύει το ψωμί σου, άραγε τι πρέπει να κάνεις;
Μοιράσου το άρθρο:
14-05-2013
Με την ψήφιση, στο πολυνομοσχέδιο μέσα στη Μεγαλοβδόμαδα, τα πάθη του Δημόσιου Σχολείου σταδιακά ολοκληρώνονται, το θεσμικό πλαίσιο πλέον μαζί με κάποια μέτρα που αναμένονται στο μέλλον θα σβήσουν από το λόγο μας το δημόσιο σχολείο. Θα έχει ολοκληρωθεί η ποιο αντιδραστική η ποιο βάρβαρη και βίαιη ανατροπή στην ιστορία της Ελληνικής εκπαίδευσης.
Είχαν προηγηθεί:
• Το σαρωτικό κύμα καταργήσεων-συγχωνεύσεων σχολείων.
• Η σταδιακή κατάργηση ή υποβάθμιση των υποστηρικτικών δομών της εκπαίδευσης, ενισχυτική διδασκαλία-πρόσθετη διδακτική στήριξη, σχολικές βιβλιοθήκες και της ειδικής αγωγής.
• Το ΠΔ για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών το οποίο συγκροτεί έναν ασφυκτικό συγκεντρωτικό μηχανισμό κομματικής εξουσίας και ελέγχου, όπου οι ευρισκόμενοι σε ανώτερες βαθμίδες αξιολογούν τους κατώτερους και τελικά όλο αυτό υπάγεται απευθείας στο Υπουργείο Παιδείας, αφού στην κορυφή της πυραμίδας βρίσκεται ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου. Επιπλέον με την σύνδεση της αξιολόγησης με τη μισθολογική και βαθμολογική εξέλιξη, η οποία γίνεται από βαθμό σε βαθμό με ποσοστώσεις ακόμη και αν όλοι οι κρινόμενοι κριθούν επαρκείς, διαμορφώνεται ένα απόλυτα ανταγωνιστικό εργασιακό περιβάλλον κάτι που θα έχει βαθειά αρνητική επίδραση στις επαγγελματικές και ανθρώπινες σχέσεις των εκπαιδευτικών με άμεση αντανάκλαση στους μαθητές.
• Ο πρόσφατα ψηφισθείς νόμος 4142/2013, ο οποίος προβλέπει την συγκρότηση της λεγόμενης «Ανεξάρτητης Αρχής Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και την Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση». Η Αρχή αυτή είναι τόσο ανεξάρτητη, ώστε ο Πρόεδρος της διορίζεται απευθείας από τον Υπουργό Παιδείας και τα υπόλοιπα έξι μέλη της διορίζονται πάλι από τον Υπουργό ύστερα ουσιαστικά από πρόταση του Προέδρου. Με την σειρά της η «Ανεξάρτητη Αρχή» διορίζει πενταμελείς επιτροπές αξιολόγησης ανά διεύθυνση εκπαίδευσης. Με άλλα λόγια πρόκειται για μία παράλληλη «στεγανοποιημένη» από την υπόλοιπη εκπαίδευση δομή, υπό τον απόλυτο έλεγχο του εκάστοτε Υπουργού, η οποία αξιολογεί τους αξιολογητές και τους αξιολογούμενους.
• Το νέο πειθαρχικό δίκαιο έτσι όπως αναπροσαρμόστηκε από τον νόμο 4093/2012 (3ο μνημόνιο), με βάση το οποίο καταργείται το τεκμήριο της αθωότητας και τίθενται σε αργία, πριν εκδικαστεί η υπόθεση τους, όσοι ελέγχονται για πειθαρχικά ή ποινικά παραπτώματα.
• Το υπό έκδοση ΠΔ σύμφωνα με το οποίο, όπως γράφτηκε στον τύπο και δεν διαψεύστηκε, προβλέπονται υποχρεωτικές μεταθέσεις εκπαιδευτικών στην περιφέρεια που ανήκουν ή σε όλη την Ελλάδα εφόσον κρίνονται υπεράριθμοι. Μάλιστα η διαδικασία ώστε να κριθεί κάποιος υπεράριθμος γίνεται ποιο αυστηρή, αφού αυτό συμβαίνει, όταν δεν μπορεί να καλύψει στην περιοχή του το 75% του υποχρεωτικού του ωραρίου. Ένας εκπαιδευτικός με άλλα λόγια που έχει υποχρεωτικό ωράριο 23 ώρες, σύμφωνα με το νέο ωράριο του πολυνομοσχεδίου και οι ώρες που μπορεί να καλύψει στην περιοχή του είναι 17 μπορεί να τεθεί σε καθεστώς υποχρεωτικής μετάθεσης και να βρεθεί σε οποιοδήποτε σημείο της χώρας.
• Οι νέες καταργήσεις-συγχωνεύσεις σχολείων που, όπως γράφτηκε στον τύπο και πάλι δεν διαψεύστηκε, θα ανακοινωθούν στο αμέσως επόμενο διάστημα.
Η πραγματοποιούμενες ανατροπές μέσα από το παραπάνω νομοθετικό πλέγμα, μας εμφανίζουν πραγματικά την εικόνα ότι επιχειρείται η χειρότερη εκδοχή αυτού που αποκαλείται σχολείο της αγοράς. Ο εκπαιδευτικός λοιπόν καλείται να αναδομήσει τον κοινωνικό του ρόλο και την επαγγελματική του συμπεριφορά πλέον σε αυτήν την υποταγή, μέσο του φόβου (προφανώς αν δεν υπάρχει άλλος τρόπος και μάλλον δεν υπάρχει γιατί η εξαγορά κοστίζει…), τον ανταγωνισμό και τελικά την διαμόρφωση ατομικής αντίληψης που είναι προϋπόθεση ώστε να υπηρετηθεί το λεγόμενο νέο σχολείο. Φυσικά πρόκειται για ένα φιλόδοξο εγχείρημα και φυσικά κανείς στο χώρο της εκπαίδευσης δεν μπορεί να το αποδεχτεί σαν μεταρρύθμιση .
ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΡΑ
Πολλοί αναρωτιούνται άλλοι καλόπιστα άλλοι κακόπιστα γιατί οι καθηγητές συζητούν απεργία τώρα, μέσα στις εξετάσεις. Κατ΄ αρχήν τη στιγμή δεν τη διάλεξαν οι καθηγητές, αλλά η κυβέρνηση, που παραμονές Μεγάλης Εβδομάδας χωρίς κανένα διάλογο για τόσο σοβαρά θέματα θεσμοθέτησε και την αύξηση του εκπαιδευτικού ωραρίου. Μα κάνουμε μεγάλη φασαρία για δύο ώρες ακόμη μάθημα, οι δύο ώρες είναι η τελευταία ή από τις τελευταίες ψηφίδες του παζλ. Και ο πλέον αφελής ή ο πλέον δύσπιστος, καταλαβαίνει ότι οι εκπαιδευτικοί θα αποτελέσουν την μεγάλη δεξαμενή από την οποία θα αντληθούν οι δεκάδες χιλιάδες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων που έρχονται. Και βέβαια, όταν κινδυνεύει το ψωμί σου, τι άραγε κάνεις;
Να θυμηθούμε ακόμα ότι της αύξησης του εκπαιδευτικού ωραρίου προηγήθηκε, όχι τυχαία, ένα κύμα τρομοκρατίας στα πλαίσια του οποίου εκπαιδευτικοί θέτονταν σε αργία ή απειλούνταν με αυτήν για θέματα που αφορούσαν από εκκρεμούσες δικαστικά αντιδικίες τους με ιδιώτες πλημμεληματικού μάλιστα χαρακτήρα, έως υποθέσεις που αφορούσαν την πολιτική ή την συνδικαλιστική τους δράση και στάση.
Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ
Ο φόβος είναι αρχέγονο συναίσθημα που δεν μπορείς να το ελέγξεις, εκτός εάν….., νοιώσεις πως δεν έχεις να χάσεις τίποτε άλλο.
Όλες οι κυβερνήσεις κατά την περίοδο της κρίσης έκαναν περίσσεια χρήση, αν όχι κατάχρηση του φόβου, ώστε να περάσουν τα βάρβαρα μέτρα που εξοντώνουν τους εργαζόμενους της χώρας μας. Αν τα μέτρα, που αναφέραμε στη αρχή, αρχίζουν να εφαρμόζονται τότε οι συνθήκες ζωής και εργασίας μας θα είναι αφόρητες από τον Σεπτέμβρη και πολλοί θα οδηγηθούν στην απόλυση. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να καταλάβουν ότι δεν έχουν τίποτε άλλο να χάσουν. Όμως ξέρουμε και ξέρουν (οι κυβερνώντες και τα συμφέροντα που εκπροσωπούν) ότι η κοινωνική κατάσταση είναι εκρηκτική και θα γίνει περισσότερο, γιατί τον Ιούνιο προγραμματίζονται 2.000 απολύσεις και 12.500 «διαθεσιμότητες» δημοσίων υπαλλήλων. Αν η κυβέρνηση ποντάρει στην ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοματισμού και κανιβαλισμού σε μία απεργία των καθηγητών, παίζει με τη φωτιά, γιατί αντί γι΄ αυτό μπορεί να προκαλέσει κοινωνική ανάφλεξη.
Mία απεργία των εκπαιδευτικών να γίνει η θρυαλλίδα που θα θέσει την κοινωνία σε κίνηση. Πάντως και ανεξάρτητα από το τελευταίο ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΤΙΜΗΣ για τους εκπαιδευτικούς, αλλά και παρακαταθήκη για το μέλλον, να καταγράψουν την κάθετη αντίθεση τους στο έγκλημα που επιτελείται στη δημόσια εκπαίδευση της χώρας.
Ας πάρουμε την απόφαση να πεινάσουμε μία, δύο, τρείς εβδομάδες προκειμένου να ανακόψουμε τον αρμαγεδδώνα στην εκπαίδευση και να σώσουμε το ψωμί χιλιάδων από εμάς. Να ανοίξουμε επιτέλους την συζήτηση με την κοινωνία, να της δώσουμε να καταλάβει πως υπερασπιζόμαστε ότι έχει κατακτηθεί και ότι έχει απομείνει από την δημόσια εκπαίδευση, αλλά και μία άλλη προοπτική γι΄ αυτήν στην οποία θα είναι αντίστοιχη των προσδοκιών και των αναγκών των εργαζομένων, πραγματικά δημόσια και πραγματικά δωρεάν.
Πιθανόν , να μας επιστρατεύσουν, ας το κάνουν, δεν θα είναι ήττα δικιά μας κάτι τέτοιο, αλλά της κυβέρνησης που δε διστάζει συστηματικά να καταργεί το δικαίωμα στην απεργία με τη χρήση του αντισυνταγματικού μέτρου της επιστράτευσης. Εκείνο που με φοβίζει όμως είναι το αν η πλειοψηφία των συναδέλφων έχει κατανοήσει το διακύβευμα. Άλλα αυτό δεν θα μπορέσουμε ποτέ να το μάθουμε, αν δε δοκιμάσουμε να θέσουμε τον κλάδο σε κίνηση, πάντα βέβαια με τις κατακτημένες συλλογικές διαδικασίες και λειτουργίες του συνδικαλιστικού κινήματος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως σε αυτή την συγκυρία υπερασπιζόμαστε και το δικαίωμα της συνδικαλιστικής οργάνωσης και δράσης που από πολλές μεριές αμφισβητείται ευθέως.
Παναγιώτης Κουμουνδούρος
Πρόεδρος της ΕΛΜΕ Λακωνίας
Είχαν προηγηθεί:
• Το σαρωτικό κύμα καταργήσεων-συγχωνεύσεων σχολείων.
• Η σταδιακή κατάργηση ή υποβάθμιση των υποστηρικτικών δομών της εκπαίδευσης, ενισχυτική διδασκαλία-πρόσθετη διδακτική στήριξη, σχολικές βιβλιοθήκες και της ειδικής αγωγής.
• Το ΠΔ για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών το οποίο συγκροτεί έναν ασφυκτικό συγκεντρωτικό μηχανισμό κομματικής εξουσίας και ελέγχου, όπου οι ευρισκόμενοι σε ανώτερες βαθμίδες αξιολογούν τους κατώτερους και τελικά όλο αυτό υπάγεται απευθείας στο Υπουργείο Παιδείας, αφού στην κορυφή της πυραμίδας βρίσκεται ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου. Επιπλέον με την σύνδεση της αξιολόγησης με τη μισθολογική και βαθμολογική εξέλιξη, η οποία γίνεται από βαθμό σε βαθμό με ποσοστώσεις ακόμη και αν όλοι οι κρινόμενοι κριθούν επαρκείς, διαμορφώνεται ένα απόλυτα ανταγωνιστικό εργασιακό περιβάλλον κάτι που θα έχει βαθειά αρνητική επίδραση στις επαγγελματικές και ανθρώπινες σχέσεις των εκπαιδευτικών με άμεση αντανάκλαση στους μαθητές.
• Ο πρόσφατα ψηφισθείς νόμος 4142/2013, ο οποίος προβλέπει την συγκρότηση της λεγόμενης «Ανεξάρτητης Αρχής Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και την Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση». Η Αρχή αυτή είναι τόσο ανεξάρτητη, ώστε ο Πρόεδρος της διορίζεται απευθείας από τον Υπουργό Παιδείας και τα υπόλοιπα έξι μέλη της διορίζονται πάλι από τον Υπουργό ύστερα ουσιαστικά από πρόταση του Προέδρου. Με την σειρά της η «Ανεξάρτητη Αρχή» διορίζει πενταμελείς επιτροπές αξιολόγησης ανά διεύθυνση εκπαίδευσης. Με άλλα λόγια πρόκειται για μία παράλληλη «στεγανοποιημένη» από την υπόλοιπη εκπαίδευση δομή, υπό τον απόλυτο έλεγχο του εκάστοτε Υπουργού, η οποία αξιολογεί τους αξιολογητές και τους αξιολογούμενους.
• Το νέο πειθαρχικό δίκαιο έτσι όπως αναπροσαρμόστηκε από τον νόμο 4093/2012 (3ο μνημόνιο), με βάση το οποίο καταργείται το τεκμήριο της αθωότητας και τίθενται σε αργία, πριν εκδικαστεί η υπόθεση τους, όσοι ελέγχονται για πειθαρχικά ή ποινικά παραπτώματα.
• Το υπό έκδοση ΠΔ σύμφωνα με το οποίο, όπως γράφτηκε στον τύπο και δεν διαψεύστηκε, προβλέπονται υποχρεωτικές μεταθέσεις εκπαιδευτικών στην περιφέρεια που ανήκουν ή σε όλη την Ελλάδα εφόσον κρίνονται υπεράριθμοι. Μάλιστα η διαδικασία ώστε να κριθεί κάποιος υπεράριθμος γίνεται ποιο αυστηρή, αφού αυτό συμβαίνει, όταν δεν μπορεί να καλύψει στην περιοχή του το 75% του υποχρεωτικού του ωραρίου. Ένας εκπαιδευτικός με άλλα λόγια που έχει υποχρεωτικό ωράριο 23 ώρες, σύμφωνα με το νέο ωράριο του πολυνομοσχεδίου και οι ώρες που μπορεί να καλύψει στην περιοχή του είναι 17 μπορεί να τεθεί σε καθεστώς υποχρεωτικής μετάθεσης και να βρεθεί σε οποιοδήποτε σημείο της χώρας.
• Οι νέες καταργήσεις-συγχωνεύσεις σχολείων που, όπως γράφτηκε στον τύπο και πάλι δεν διαψεύστηκε, θα ανακοινωθούν στο αμέσως επόμενο διάστημα.
Η πραγματοποιούμενες ανατροπές μέσα από το παραπάνω νομοθετικό πλέγμα, μας εμφανίζουν πραγματικά την εικόνα ότι επιχειρείται η χειρότερη εκδοχή αυτού που αποκαλείται σχολείο της αγοράς. Ο εκπαιδευτικός λοιπόν καλείται να αναδομήσει τον κοινωνικό του ρόλο και την επαγγελματική του συμπεριφορά πλέον σε αυτήν την υποταγή, μέσο του φόβου (προφανώς αν δεν υπάρχει άλλος τρόπος και μάλλον δεν υπάρχει γιατί η εξαγορά κοστίζει…), τον ανταγωνισμό και τελικά την διαμόρφωση ατομικής αντίληψης που είναι προϋπόθεση ώστε να υπηρετηθεί το λεγόμενο νέο σχολείο. Φυσικά πρόκειται για ένα φιλόδοξο εγχείρημα και φυσικά κανείς στο χώρο της εκπαίδευσης δεν μπορεί να το αποδεχτεί σαν μεταρρύθμιση .
ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΡΑ
Πολλοί αναρωτιούνται άλλοι καλόπιστα άλλοι κακόπιστα γιατί οι καθηγητές συζητούν απεργία τώρα, μέσα στις εξετάσεις. Κατ΄ αρχήν τη στιγμή δεν τη διάλεξαν οι καθηγητές, αλλά η κυβέρνηση, που παραμονές Μεγάλης Εβδομάδας χωρίς κανένα διάλογο για τόσο σοβαρά θέματα θεσμοθέτησε και την αύξηση του εκπαιδευτικού ωραρίου. Μα κάνουμε μεγάλη φασαρία για δύο ώρες ακόμη μάθημα, οι δύο ώρες είναι η τελευταία ή από τις τελευταίες ψηφίδες του παζλ. Και ο πλέον αφελής ή ο πλέον δύσπιστος, καταλαβαίνει ότι οι εκπαιδευτικοί θα αποτελέσουν την μεγάλη δεξαμενή από την οποία θα αντληθούν οι δεκάδες χιλιάδες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων που έρχονται. Και βέβαια, όταν κινδυνεύει το ψωμί σου, τι άραγε κάνεις;
Να θυμηθούμε ακόμα ότι της αύξησης του εκπαιδευτικού ωραρίου προηγήθηκε, όχι τυχαία, ένα κύμα τρομοκρατίας στα πλαίσια του οποίου εκπαιδευτικοί θέτονταν σε αργία ή απειλούνταν με αυτήν για θέματα που αφορούσαν από εκκρεμούσες δικαστικά αντιδικίες τους με ιδιώτες πλημμεληματικού μάλιστα χαρακτήρα, έως υποθέσεις που αφορούσαν την πολιτική ή την συνδικαλιστική τους δράση και στάση.
Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ
Ο φόβος είναι αρχέγονο συναίσθημα που δεν μπορείς να το ελέγξεις, εκτός εάν….., νοιώσεις πως δεν έχεις να χάσεις τίποτε άλλο.
Όλες οι κυβερνήσεις κατά την περίοδο της κρίσης έκαναν περίσσεια χρήση, αν όχι κατάχρηση του φόβου, ώστε να περάσουν τα βάρβαρα μέτρα που εξοντώνουν τους εργαζόμενους της χώρας μας. Αν τα μέτρα, που αναφέραμε στη αρχή, αρχίζουν να εφαρμόζονται τότε οι συνθήκες ζωής και εργασίας μας θα είναι αφόρητες από τον Σεπτέμβρη και πολλοί θα οδηγηθούν στην απόλυση. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να καταλάβουν ότι δεν έχουν τίποτε άλλο να χάσουν. Όμως ξέρουμε και ξέρουν (οι κυβερνώντες και τα συμφέροντα που εκπροσωπούν) ότι η κοινωνική κατάσταση είναι εκρηκτική και θα γίνει περισσότερο, γιατί τον Ιούνιο προγραμματίζονται 2.000 απολύσεις και 12.500 «διαθεσιμότητες» δημοσίων υπαλλήλων. Αν η κυβέρνηση ποντάρει στην ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοματισμού και κανιβαλισμού σε μία απεργία των καθηγητών, παίζει με τη φωτιά, γιατί αντί γι΄ αυτό μπορεί να προκαλέσει κοινωνική ανάφλεξη.
Mία απεργία των εκπαιδευτικών να γίνει η θρυαλλίδα που θα θέσει την κοινωνία σε κίνηση. Πάντως και ανεξάρτητα από το τελευταίο ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΤΙΜΗΣ για τους εκπαιδευτικούς, αλλά και παρακαταθήκη για το μέλλον, να καταγράψουν την κάθετη αντίθεση τους στο έγκλημα που επιτελείται στη δημόσια εκπαίδευση της χώρας.
Ας πάρουμε την απόφαση να πεινάσουμε μία, δύο, τρείς εβδομάδες προκειμένου να ανακόψουμε τον αρμαγεδδώνα στην εκπαίδευση και να σώσουμε το ψωμί χιλιάδων από εμάς. Να ανοίξουμε επιτέλους την συζήτηση με την κοινωνία, να της δώσουμε να καταλάβει πως υπερασπιζόμαστε ότι έχει κατακτηθεί και ότι έχει απομείνει από την δημόσια εκπαίδευση, αλλά και μία άλλη προοπτική γι΄ αυτήν στην οποία θα είναι αντίστοιχη των προσδοκιών και των αναγκών των εργαζομένων, πραγματικά δημόσια και πραγματικά δωρεάν.
Πιθανόν , να μας επιστρατεύσουν, ας το κάνουν, δεν θα είναι ήττα δικιά μας κάτι τέτοιο, αλλά της κυβέρνησης που δε διστάζει συστηματικά να καταργεί το δικαίωμα στην απεργία με τη χρήση του αντισυνταγματικού μέτρου της επιστράτευσης. Εκείνο που με φοβίζει όμως είναι το αν η πλειοψηφία των συναδέλφων έχει κατανοήσει το διακύβευμα. Άλλα αυτό δεν θα μπορέσουμε ποτέ να το μάθουμε, αν δε δοκιμάσουμε να θέσουμε τον κλάδο σε κίνηση, πάντα βέβαια με τις κατακτημένες συλλογικές διαδικασίες και λειτουργίες του συνδικαλιστικού κινήματος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως σε αυτή την συγκυρία υπερασπιζόμαστε και το δικαίωμα της συνδικαλιστικής οργάνωσης και δράσης που από πολλές μεριές αμφισβητείται ευθέως.
Παναγιώτης Κουμουνδούρος
Πρόεδρος της ΕΛΜΕ Λακωνίας
